De voorjaarscollectie verschijnt op 28 mei. Vier melanges, gekozen uit zeven. Dit is hoe het selectieproces er van binnen uitziet, en waarom drie het niet hebben gehaald.
We beginnen met meer dan we verzenden. Altijd. Nageshwar ontwikkelt melanges op basis van een briefing die deels smaak, deels seizoen, deels ambitie is. Sommige komen snel tot stand. Sommige hebben drie rondes nodig. Sommige komen nooit tot een oplossing. Tegen de tijd dat een voorjaarscollectie bij de consument komt voor een proeverij, is deze al door ons heen gegaan. Daarna gaat het naar tien mensen die niet voor ons werken.
Het proefpanel is klein genoeg om bij naam te kennen en breed genoeg om het oneens te zijn. Drie scores per mix: waardering uit vijf, meest genoten stemmen en intentie tot losse aankoop. We tellen ze bij elkaar op, omdat geen enkel cijfer op zichzelf de waarheid vertelt. Een mix die goed scoort op waardering maar slecht op aankoopintentie, is geen mix die iemand twee keer zal kopen. Een mix die één gepassioneerde voorstander krijgt en zeven schouderophalen, is geen vlaggenschip voor de lente.
Dit jaar haalden drie melanges de streep niet.
De meest leerzame van de drie was die waarbij de componenten goed waren, maar de combinatie niet. Het zoete element was zoet. Het texturele element was interessant. Samen, zo vertelden de proevers ons, lazen de twee niet als één geheel. Twee goede noten. Geen lied.
Dat is de lat die een lentemix moet halen. Niet "zijn deze ingrediënten individueel lekker?" Dat is de makkelijke versie. De moeilijkere versie is of de mix één ding is in je hand. Een mix is een klein, compleet idee. Je moet in één zin kunnen beschrijven hoe het smaakt en het gevoel hebben dat die zin waar is.
De vier die het gehaald hebben, doorstaan elk op hun eigen manier die test.
Smoked Amber is de diepste van de vier. Macadamia als hart, met tamari-geroosterde amandelen en gekarameliseerde pecannoten ernaast. Rokerig, gekarameliseerd, langzaam. De mix waar je naar grijpt aan het einde van een lange dag, wanneer het licht verdwenen is en je geen haast hebt.
Warming Rituals is zoet-gekruid en goudkleurig. Het is wat we wilden voor de tweede helft van een lentemiddag, wanneer de dag is vertraagd en je niet op zoek bent naar iets scherps. Het kreeg het hoogste "zou opnieuw kopen"-signaal van alle zeven melanges.
Velvet Hours is de stilste. Romig, mild, ongedwongen. Het is de mix waar je naar grijpt wanneer je niet wilt nadenken over wat je eet, en dat is moeilijker te maken dan het klinkt.
Tuscan Harmony is het hartige tegenwicht. Kruidig, geroosterd, zonverwarmd, mediterraans van aard. De lente is niet alleen zoet, en een collectie van vier melanges zonder een hartige variant zou onvolledig aanvoelen. Deze hield stand.
Wat we zoeken, wanneer een collectie samenkomt, zijn geen vier melanges die we even lekker vinden. Het zijn vier melanges die als een seizoen lezen wanneer je ze naast elkaar legt. De lente is niet één noot. De collectie moet dat laten zien.
Drie hebben het niet gehaald. Vier wel. Vanaf 28 mei kun je ze op tafel zetten en zelf beslissen.
CrunchCulture